dinsdag 22 maart 2011

De andere kant

Hoe zou het zijn aan de andere kant? Dat vraag ik me vaak af. Wat gebeurt er met je als je de dood vindt? Is er meer dan dit aardse bestaan, of is het in één klap over? Ik zou best willen weten hoe het zou zijn. Niet dat ik verlang naar de dood, verre van zelfs. Maar toch, kan ik op sommige momenten niet wachten om de sores hier achter te laten.

Kijk, van huis uit ben ik Katholiek opgevoed. Ik ben gedoopt, heb mijn eerste communie gedaan, en in groep 8 mijn vormsel. So what? Ik was met mijn communie blij met mijn cadeaus, en met mijn vormsel ook, maar of mijn levenskwaliteit hiervan op vooruit is gegaan? Dacht het niet. Volgens het Katholieke geloof, ga je als je dood bent, naar de hemel, staat Petrus te wachten bij de poort, en laat hij je naar binnen. Hier zit echter een addertje onder het gras, (ik denk eerder die slang uit het verhaal van Adam en Eva), namelijk dat wanneer mr. Petrus je niet braaf genoeg vind, wordt je de hel in gestuurd! Zo, hoppakee, weg d’r mee. Wie is hij om daarover te beslissen? Jij altijd gedacht dat je altijd goed geleefd hebt, en dan staat er zo’n klojo, die het er niet mee eens is, en wordt je bedankt voor je klets, of het niks is. Volgens de Bijbel is de hemel het paradijs, eet je met gouden mes, vork en lepel, en kan er niets misgaan. Ja, vast. Leuk sprookje, maar ik geloof er niet in.

De Hindoestanen en Boeddhisten geloven in reïncarnatie. Dat houdt kort gezegd in dat je, wanneer je overlijdt, opnieuw geboren wordt. Wie goed doet, krijgt een prettig leven, wanneer hij of zij herboren wordt, en wie niet volgens de regeltjes leeft, krijgt een kutleven. Weer wordt er dus over je geoordeeld. Fijn is dat, blijkbaar wordt je dus telkens beoordeeld en veroordeeld wanneer je de pijp uit bent. Daar bedank ik voor. Wij maken toch zelf onze eigen keuzes, misschien dat er een soort gids is, die je soms een beetje helpt, maar knopen hakken we zelf door. Het idee van reïncarnatie vind ik best goed klinken, maar toch heb ik hier mijn twijfels over. Ik hou er niet van om beoordeeld te worden, of in ieder geval, ik hou er niet van dat mijn manier van leven wordt gekeurd.

Zelf denk ik wel dat er meer is dan dit. Ik geloof simpelweg niet dat het na dit leven afgelopen is. Of we verder gaan als ziel, geest of herboren worden, dat weet ik niet, maar meer is er. Zo ben ik er van overtuigd dat bepaalde mensen voorbestemd zijn om grootse dingen te doen, en bepaalde mensen bestemd zijn voor elkaar. Als vrienden, vijanden, geliefden. Gewoon dat het voorbestemd is dat je sommige mensen (goed) leert kennen, en anderen niet. Ook heb je soms het gevoel, wanneer je iemand voor de eerste keer spreekt, dat je diegene al je hele leven kent, of langer. Dat gevoel heb ik ook, dus op zich geloof ik wel in een vorig leven, en een volgend leven. Maar, ik denk niet dat wanneer je herboren wordt, je dan precies dezelfde persoon bent als in het vorig leven. Men leert van zijn fouten, en past zich dus aan, lijkt me.

Verder is er natuurlijk ook nog de mogelijkheid dat er helemaal niets is. Dat je je laatste adem uitblaast, het licht uitgaat, en je het hebt gehad. Hier ga ik niet vanuit, want als dat zo is, is je leven eigenlijk nutteloos. Dat zou best zielig zijn. Hebben al die mensen voor niks van alles beleefd en geleden. Dat wil je toch niet?

En dan nog iets. Doet het pijn als het over is? Ben je meteen op plaats van bestemming, de hemelpoort van Petrus, het nieuwe lichaam waarin je herboren wordt? Of moet je wachten op je beurt? Maak je dit bewust mee, of merk je er niets van? En als we het bewust meemaken, kunnen we dan nog weigeren, en blijven dolen?

Vragen waar ik geen antwoord op heb, en waar niemand op kan antwoorden. Ik weet het pas als het zover is. Stiekem ben ik best nieuwsgierig naar dat moment. Maar wees niet bang, ik zal de dood niet zelf opzoeken. Mocht ik meer te weten komen, laat ik het jullie weten.

Geschreven op: 8 oktober 2010

Geen opmerkingen:

Een reactie posten