dinsdag 22 maart 2011

Lopen tot de zon komt

Hij kruipt door de zon,
Tot een onweersbui het tij keert,
Bepakt met extra bagage leert hij lopen.

Hij doorloopt de zachte herfst,
Terwijl de zachte zonnestralen,
Tussen de vallende blaadjes door schijnen.
Af en toe struikelt hij op het pad,
Waar takken en gaten heersers zijn.
Hij vecht om zijn doel te bereiken,
Zonder echt van zijn pad af te wijken.

Eenmaal door het bos gekomen,
Is de winter langzaamaan doorgebroken.
Hij beklimt bergen, en gaat door dalen,
Bij gestaan door familie en vrienden,
Doorstaat hij hete vuren en ijskoude nachten.
Totdat de IJskoningin in levende lijve,
Ervoor zorgt dat zijn stevige ondergrond scheuren begint
Te vertonen, en steeds sneller afbrokkelt.

De adders onder het bevroren gras worden zichtbaar
En hij eet regelmatig van de giftige appel.
Onder invloed dwaalt hij vaker van het veilige pad en soms…
Ziet hij door de bomen het bos niet meer, en is hij het spoor bijster.

Na verloop van tijd ziet hij het licht,
Tussen de grijze wolken verschijnen,
Hij begint te schrijven, pen en papier zijn als zijn beste vrienden.
Deze vrienden brengen hem terug bij zijn doel, hij hervat zijn weg.

Op dit moment is hij nog steeds aan het lopen,
Door de seizoenen des levens, met kronkels en bochten,

Hij loopt totdat de zon komt.

Geschreven op: 5 maart 2011

Gemeente-eikels

Jezus Christus, wat een gezeik weer. Zoals jullie misschien wel weten, woon ik in de gemeente Schijndel. Nu blijkt, dat ze in deze gemeente volkomen achterlijk zijn geworden. De verordening voor de invalide personen zit ontzettend krom in elkaar, omdat het geld op is. Zeggen ze. Het zit namelijk zo; 8 jaar geleden, heeft de gemeente Schijndel voor mij een speciaal toilet vergoed. Nu is deze stuk, en wilde ik weten wie er verantwoordelijk was voor de kosten. Zij vergoeden echter niet meer de reparaties, sterker nog: ze vergoeden deze toiletten helemaal niet meer. Zo word ik dus gedwongen om de reparaties zelf te betalen, wat overigens €500,- kost, of ik moet een nieuw toilet aanschaffen, waarvan de prijs tot in de duizenden euro’s op kan lopen. Wanneer ik hem laat repareren, kan niemand mij garanderen dat de week erna niet iets anders stuk gaat, vanwege het feit dat hij al 8 jaar oud is. Maar het echte kromme komt nu pas. Ik kan nu wel een elektrische rolstoel aanvragen, waarvoor ik niet hoef te betalen, maar die ik totaal niet nodig heb. Maar wanneer ik op dit moment een nieuwe scootmobiel aan zou vragen, moet ik een eigen bijdrage gaan betalen, om hem te mogen houden. Waarom zou ik in hemelsnaam een elektrische rolstoel aanvragen, terwijl ik wel enigszins mobiel ben, en korte afstanden kan lopen, als een scootmobiel efficiënter voor mij is, ik er een stuk meer vrijheid mee heb en ik er langere afstanden mee kan rijden? Als iemand een auto moet hebben, koopt diegene toch ook geen bromfiets?
Ik ben van mening, dat het gewoon landelijk bepaald moet worden, wat wel en niet vergoed wordt. Niet elke gemeente voor zich, zoals nu, omdat daar juist de verschillen mee ontstaan. Het punt is, dat het voor de invaliden belangrijk is dat ze krijgen waarmee zij het beste kunnen functioneren. Het vergoeden van hulpmiddelen die niet efficiënt genoeg zijn voor deze mensen is mijns inziens geldverspilling, terwijl ze het geld hard genoeg nodig hebben.

Het vreemde aan het zaakje is, dat bejaarden ineens wel veel meer vergoed krijgen. Wanneer ik bejaard zou zijn, en ik had dezelfde speciale wc nodig, werd deze zonder enkel probleem vergoed. En dat terwijl het geld op zou zijn! Zo creëren de gemeenten niet alleen verschillen tussen de invaliden, maar worden zij ook nog gediscrimineerd tegenover bejaarden. Sinds wanneer zijn bejaarden belangrijker dan invaliden, en hebben zij meer recht op dezelfde hulpmiddelen dan invaliden?

Kijk, ik snap dat er bezuinigd moet worden, maar dit soort regelingen zijn in mijn ogen gewoon krom. Er is wel genoeg geld voor dure recepties, presentjes voor de werknemers, en hoge bonussen. In plaats van dat ze ervoor zorgen dat elke inwoner hetzelfde krijgt en gelijk is, vinden ze zichzelf belangrijker. Er was niemand die zei dat ze een deel zouden inleveren van hun torenhoge lonen, maar spekken ze alleen hun eigen zakken. Zolang zij aan het eind van het jaar maar een mooi kerstpakket krijgen, en mooi op vakantie kunnen, maakt het niet uit of er iemand is die zich scheel betaald om fatsoenlijk met een schone reet rond te lopen.

Ik zou graag een keer in hun schoenen willen staan en achter hun bureau te zitten. Gewoon voor een halfjaar, ik met hun loon, vakanties, kerstpakket, en een mooie bonus toe. Dan mogen zij een half jaar in rolstoelen doorbrengen, speciale toiletten gebruiken, en alle andere hulpmiddelen regelen. Volgens mij, veranderd er na dat halfjaar wel het een en ander, en zal ambtenarenzweet nooit zo goedkoop geweest zijn.

Geschreven op: 13 januari 2011

Dromen over macht (Kunstbende 2009)

Ik droom weleens,
Over dat ik de macht heb,
De macht, om dingen te zien,
Die ik normaal niet zie,
Om te horen, wat ik normaal niet hoor
Om.. om te doen, wat anderen niet durven.

Dromen zijn bedrog, maar stel je voor,
De macht hebben om mensen aan het lachen te maken,
Om hen hun problemen te laten vergeten,
Dat je de macht hebt om mensen te kwetsen,
Die jou zoveel pijn hebben gedaan.
De macht om doodzieke mensen beter te laten worden
Om ziektes als kanker te laten verdwijnen,
Om mensen te troosten, en een schouder te bieden,
Waarop ze kunnen steunen en uithuilen.

Dat soort dromen, probeer ik waar te maken,
Moeten jullie ook eens doen,
Je dromen proberen waar te maken,
En daarvoor bergen te verzetten,
En alles te doen wat in je macht ligt,
Alleen, om die ene droom, over alle machten die je wilt hebben,
Waar te maken, en dan kun je zeggen, ik heb de macht,
De macht om mijn dromen waar te maken.

Geschreven op: 26 maart 2009

Tranen rollen

Tranen rollen over je wangen,
Als regen van een raam,
Een triest uitzicht,
Je hart vol verlangen

Was je leven maar zoals 't vroeger was,
Weer terug op de rails,
En ging deze nachtmerrie als een sneltrein voorbij,
Zodat je hart weer als een kleine wond genas

Maar je gaat volledig kapot,
Het komt niet meer bij het oude,
Maar ach, vroeger was ook niet altijd simpel,
Van alles zat tegen, misschien is het je lot

Maar geloof me, alles komt weer goed,
Dan kun je weer genieten,
Een nieuwe start, je begint opnieuw,
Dan maakt het niet veel uit, wat je laat,
En wat je doet...

Geschreven op: 27 juni 2006

Tegenstrijdigheid

Huilen, lachen,
Alles is in strijd met elkaar,
Twijfels, keuzes,
Was het maar allemaal niet waar,

Uit elkaar, samen zijn,
Het spreekt elkaar tegen,
Verder gaan, terug denken,
Deed het maar niet zo´n pijn,

Afgelopen, opnieuw beginnen,
Waar word je gelukkig van?
Van jouw kant, van zijn kant,
Met hem, of zonder hem,
Ik weet dat jij,
Op een bepaald moment verder kan.

Geschreven op: 17 maart 2009

Jij de mijne

Als je de mijne was,
Zou ik je dragen op handen,
En voeten, als het moet.

Als je de mijne wordt,
Weet ik dat het klopt,
Als Sinterklaas op de deur.

Wanneer je de mijne bent,
Ben jij mijn geluk,
Als een klavertjevier.

Geschreven op: 9 januari 2011

Verdronken

Ik ken mezelf niet meer,
Met m'n hoofd in de wolken,
Verdronken in het meer,
M'n adem stokkend,

Warmte omringt me,
Maakt me bewust,
Doorspekt met koelte,
Van het water dat me kust,

Het water van het meer,
Warm, koud, lauw tegelijk,
Vernieuwde energie,
Uit de fontein der jeugd,
Het meer van haar ogen.

Geschreven op: 9 juni 2010

Voor jullie

Deze is voor jullie,

Voor de mensen die de afgelopen jaren,
Altijd achter me stonden.
Voor hen op wie ik altijd heb kunnen bouwen.

Zij die me stuurden, tegenhielden, motiveerden,
Die me lieten lachen, huilen, en me steunden,
Mij hun schouders boden waarop ik uit kon huilen.

Zij die me in vertrouwen namen,
En die ik in vertrouwen nam.
Zij die ik wakker kon bellen, wanneer dat nodig was.

Ook voor jullie die me kwaad maakten,
Me belachelijk maakten, en me uitlachten.
Zelfs jullie wil ik bedanken.

Bij deze, wil ik jullie allemaal bedanken.
Bedankt voor jullie luisterende oren,
Jullie goede en slechte raad,
Voor het laten vallen, en het helpen opstaan,
Het steunen, opvrolijken, ouwehoeren.
Ik wil jullie bedanken voor alles,
Wat jullie al die tijd met me hebben gedeeld.

Jullie hebben me gebracht waar ik ben,
En als ik heel eerlijk ben,

Het bevalt me goed.

Geschreven op: 14 december 2010

De andere kant

Hoe zou het zijn aan de andere kant? Dat vraag ik me vaak af. Wat gebeurt er met je als je de dood vindt? Is er meer dan dit aardse bestaan, of is het in één klap over? Ik zou best willen weten hoe het zou zijn. Niet dat ik verlang naar de dood, verre van zelfs. Maar toch, kan ik op sommige momenten niet wachten om de sores hier achter te laten.

Kijk, van huis uit ben ik Katholiek opgevoed. Ik ben gedoopt, heb mijn eerste communie gedaan, en in groep 8 mijn vormsel. So what? Ik was met mijn communie blij met mijn cadeaus, en met mijn vormsel ook, maar of mijn levenskwaliteit hiervan op vooruit is gegaan? Dacht het niet. Volgens het Katholieke geloof, ga je als je dood bent, naar de hemel, staat Petrus te wachten bij de poort, en laat hij je naar binnen. Hier zit echter een addertje onder het gras, (ik denk eerder die slang uit het verhaal van Adam en Eva), namelijk dat wanneer mr. Petrus je niet braaf genoeg vind, wordt je de hel in gestuurd! Zo, hoppakee, weg d’r mee. Wie is hij om daarover te beslissen? Jij altijd gedacht dat je altijd goed geleefd hebt, en dan staat er zo’n klojo, die het er niet mee eens is, en wordt je bedankt voor je klets, of het niks is. Volgens de Bijbel is de hemel het paradijs, eet je met gouden mes, vork en lepel, en kan er niets misgaan. Ja, vast. Leuk sprookje, maar ik geloof er niet in.

De Hindoestanen en Boeddhisten geloven in reïncarnatie. Dat houdt kort gezegd in dat je, wanneer je overlijdt, opnieuw geboren wordt. Wie goed doet, krijgt een prettig leven, wanneer hij of zij herboren wordt, en wie niet volgens de regeltjes leeft, krijgt een kutleven. Weer wordt er dus over je geoordeeld. Fijn is dat, blijkbaar wordt je dus telkens beoordeeld en veroordeeld wanneer je de pijp uit bent. Daar bedank ik voor. Wij maken toch zelf onze eigen keuzes, misschien dat er een soort gids is, die je soms een beetje helpt, maar knopen hakken we zelf door. Het idee van reïncarnatie vind ik best goed klinken, maar toch heb ik hier mijn twijfels over. Ik hou er niet van om beoordeeld te worden, of in ieder geval, ik hou er niet van dat mijn manier van leven wordt gekeurd.

Zelf denk ik wel dat er meer is dan dit. Ik geloof simpelweg niet dat het na dit leven afgelopen is. Of we verder gaan als ziel, geest of herboren worden, dat weet ik niet, maar meer is er. Zo ben ik er van overtuigd dat bepaalde mensen voorbestemd zijn om grootse dingen te doen, en bepaalde mensen bestemd zijn voor elkaar. Als vrienden, vijanden, geliefden. Gewoon dat het voorbestemd is dat je sommige mensen (goed) leert kennen, en anderen niet. Ook heb je soms het gevoel, wanneer je iemand voor de eerste keer spreekt, dat je diegene al je hele leven kent, of langer. Dat gevoel heb ik ook, dus op zich geloof ik wel in een vorig leven, en een volgend leven. Maar, ik denk niet dat wanneer je herboren wordt, je dan precies dezelfde persoon bent als in het vorig leven. Men leert van zijn fouten, en past zich dus aan, lijkt me.

Verder is er natuurlijk ook nog de mogelijkheid dat er helemaal niets is. Dat je je laatste adem uitblaast, het licht uitgaat, en je het hebt gehad. Hier ga ik niet vanuit, want als dat zo is, is je leven eigenlijk nutteloos. Dat zou best zielig zijn. Hebben al die mensen voor niks van alles beleefd en geleden. Dat wil je toch niet?

En dan nog iets. Doet het pijn als het over is? Ben je meteen op plaats van bestemming, de hemelpoort van Petrus, het nieuwe lichaam waarin je herboren wordt? Of moet je wachten op je beurt? Maak je dit bewust mee, of merk je er niets van? En als we het bewust meemaken, kunnen we dan nog weigeren, en blijven dolen?

Vragen waar ik geen antwoord op heb, en waar niemand op kan antwoorden. Ik weet het pas als het zover is. Stiekem ben ik best nieuwsgierig naar dat moment. Maar wees niet bang, ik zal de dood niet zelf opzoeken. Mocht ik meer te weten komen, laat ik het jullie weten.

Geschreven op: 8 oktober 2010

Brief van...

Van: Onbekend
Aan: Wesley Maurix <wesley.maurix@gmail.com>
Datum: 8 augustus 2010
Onderwerp: Brief aan jou

Beste jij,

Waar hou jij je vandaag de dag mee bezig? Ik volg je wel, ik zie je. Je hoeft niet te reageren, ik kan toch zien wat je denkt. Hoe ziet je gemiddelde doordeweekse dag er normaal gesproken uit, in een schoolweek? Ik weet niet hoe het komend schooljaar gaat, maar voor de vakantie had je niet echt een druk schema. Je voerde geen ruk uit, en toch ging alles goed. Dacht je. Je zat lekker in je vel, had je eerste opnames voor tv, en had geen zorgen aan je kop. Ondertussen week je steeds meer van het rechte pad af. Meer chillen, meer smoken. Je veranderde zonder dat je het in de gaten had van een open, sociaal en vrolijk persoon, in een irritant, arrogant, zelfs egoïstisch mannetje. Niet echt grappig. Volgende keer zal ik je tegenhouden, beloof ik je bij deze. ’t Komt allemaal wel goed.

Waar ik het ook even met je over wil hebben, is school. Ik ben trots op je dat je eindelijk eens iets hebt gedaan. Bijna alles op tijd af en ingeleverd, zelfs het modelbeeld van de ideale leerling genoemd, goed bezig. Ik hoop dat het bergop blijft gaan, en je je doel voor ogen houdt. Ga alsjeblieft voor deze opleiding, je bent goed op weg.
Droom trouwens niet teveel weg bij spannende verhalen over de Illuminati en de New World Order. Ook niet te druk maken over 2012, dat zal ook allemaal wel loslopen.

Ook moet je vooral bezig blijven met lezen en schrijven. Het is goed voor je ontwikkeling. en aangezien je er echt iets mee wilt doen, met dat schrijven, is niks beter dan lezen, herlezen, schrijven, schrijven, teruglezen, schrappen en herschrijven. Blijf wel schrijven op je gevoel, en niet om het schrijven zelf. Wanneer iets met gevoel geschreven is, is het tijdloos. Gevoel is de sleutel naar de harten van anderen.

Het is allemaal een gevoelskwestie. Sta in hemelsnaam open voor je eigen gevoelens, en laat je leiden door je intuïtie, dan zit het vaak wel goed. Ben niet bang dat je in de fout gaat, van fouten leert men wordt gefluisterd.
Voor ik het trouwens vergeet, blijf niet piekeren over het uiteenvallen van je familie. Ga verder, sluit het af, maar draag het met je mee. Leer van de fouten die je broer, zus en schoonzus hebben gemaakt, en zorg dat jij niet dezelfde fout begaat. Je ouders lijken af en toe vervelende, strenge mensen, maar zo slecht het je het niet. Je krijgt goed te eten, wanneer je weg wilt, mag je gaan, en als je iets nodig hebt, hoef je het maar te vragen. In principe verbieden ze je niets, maar hebben ze zoveel vertrouwen in je, dat je oud en wijs genoeg bent om zelf te beslissen over wat ‘goed’ en ‘slecht’ voor je is. Goed en slecht tussen aanhalingstekens, omdat goed en slecht niet bij iedereen hetzelfde is.
Verheug je op je nieuwe neefje of nichtje, en breng veel tijd door met het nichtje dat je al hebt. Wanneer ze ouder wordt, moet je haar met raad en daad bijstaan waar ’t nodig is. Hetzelfde geldt natuurlijk ook voor het komende kleintje.
Tip: breng ook eens wat meer tijd door met je oudste broer, en jongste zusje, ook zonder hen was je niet geweest waar je nu bent.

O, en om ook nog wat te zeggen over je ‘liefdesleven’. Maak je niet zo druk, het komt allemaal wel goed. Klinkt cliché, en je hebt het zelf al 1001 keer gezegd tegen anderen. Anderen ook tegen jou, zoals ik weet. Ze hebben gelijk. Maar als je wilt dat er iets veranderd, en dat wil je, onderneem dan eens iets! Ik weet dat je bang bent om af te gaan, en het zoveelste blauwtje te lopen, maar als je zo doorgaat, schiet het natuurlijk niet op. Je kunt best eens een meisje een compliment geven, of eerlijk toegeven dat ze je interesse heeft gewekt. Je kunt blijven kwijlen op vrouwvolk (ik heb je column over meisjes gelezen), maar je wilt vast niet dat deze ‘prachtige wezens’ (zoals jij ze noemt in de voornoemde column), je gaan zien als een mietje.
Ik weet dat je het kunt, want in je dromen heb je het al zo vaak gedaan.

Ik zou je nog veel meer willen schrijven, maar dit is voor nu genoeg. Ik wil alleen nog dat je weet dat je een paar beschermengelen hebt die je bijstaan.

Ik ben er daar één van.

Was geschreven,

Mij.




Voor dit stuk ben ik geïnspireerd door een boek uit de 75e Boekenweek. In Titaantjes waren we -Schrijvers schrijven zichzelf schrijven schrijvers een brief aan hun jongere ik.
Ik heb hier een eigen draai aan gegeven, en schrijf geen brief aan mijn jongere ik, maar aan de ik van nu. Wat zou ik tegen mezelf zeggen als ik mijn oudere broer, beste vriend, of professional zou zijn?

Geschreven op: 8 augustus 2010

Where is the love?

Daar zat ik dan. Als jochie van pak ‘m beet 15 jaar, midden in een moshpit waar je ‘U’ tegen zegt. In m’n opvouwbare scootmobiel, opkijkend naar de zoveelste optredende artiest die dag. Het eerste festival waar ik bij was, bevrijdingsfestival Den Bosch. Niet het hoofdpodium, waar je de groentjes, zoals ik toen was, zou verwachten, maar bij het Flowieso XL podium op het kerkpleintje. Naast het podium waar de optredens waren, was een boksring gemaakt, waarin gedebatteerd zou worden. Ook het publiek mocht meedoen, en de beste debater uit het publiek kreeg aan het eind een paar Duke-sneakers. Ik was wonderwel de beste, en ging naar huis met 2 Duke-shirts en een pet. Die sneakers waren aan mij niet besteed.

Het publiek dat aanwezig was, bestond uit vooral jongens, die een aantal jaar ouder waren dan ik, en allemaal hiphop uitstraalden. Vrede, rust, en 1 liefde. Ik voelde me meteen thuis, en in de volgende jaren zou ik nog verschillende hiphopfestivals bijwonen. Die ene middag zal me waarschijnlijk het langste bijblijven, omdat het m’n eerste festival was, en ik me op dat moment pas bewust werd van mijn liefde voor muziek, en het spelen met taal.

Op elk hiphopfestival waar ik kwam, werd ik herkend, en (her)kende ik steeds meer mensen. Er was een harde kern, en misschien dat ik mezelf teveel eer toeschrijf, maar ik reken mezelf tot die harde kern. Elk festival geniet ik weer, maar steeds vaker bekruipt me het gevoel dat ik er toch niet helemaal thuishoor.

Ik denk dat het veel te maken heeft met het volgende. Het publiek, dat bij mijn ‘festival-ontgroening’ aanwezig was, veranderde van een totale harde kern, die begreep waar het over ging, en die allemaal voor hetzelfde kwamen, langzamerhand in een massapubliek, bestaande uit jochies van amper 14 jaar, te jonge, te dik opgemaakte meisjes die er uit willen zien als een meisje dat ze diep van binnen niet willen zijn. Ik ben geneigd om ze sletjes te noemen, maar velen van hen weten waarschijnlijk niet eens wat een sletje is. Vies, stoerdoenerij, en ondertussen geen idee hebbend waar het over gaat. De harde kern is er ook nog steeds, maar wordt steeds kleiner. Ze worden in ieder geval in steeds kleinere getale vertegenwoordigd. Erg jammer, voor de sfeer, en voor mijn beleving.

Ik irriteer me aan deze groep jonkies, en vraag me af wat zij in hemelsnaam doen op festivals als Hiphop In Duketown en Definitie van Dopeheid. Ze kennen de rappers niet bij naam, kennen de termen niet, en zijn als de dood voor een pit. WHATTHEFUCK doen ze dan vooraan bij de optredens, WHATTHEFUCK doen ze fucking asociaal wanneer er iemand in een rolstoel iets wil zien, en hoe komen ze er ineens bij dat zij de groep zijn waar alles om draait? Ze leven volgens mij in een wereld waarin alles draait om hen, een soort Lizzy McGuire figuren, en zijn zich niet bewust van anderen.

Terug naar dat eerste festival. De ene box na de andere werd uitgedeeld, iedereen had respect voor iedereen, en waardeerde iedereens aanwezigheid, omdat ze wisten waar iedereen voor kwam. Niet om de populaire boy uit te hangen, maar voor die ene liefde.

En terug naar het heden. Kindjes met een arrogante blik in hun ogen, geen boxen meer, behalve voor degenen die al bij je horen. Kille blikken naar mensen die er anders uitzien, en vieze blikken als iemand een jointje of een sigaret opsteekt. Bah. Ga met je barbies of met je lego spelen. Ga voetballen op het speelveldje, en ga koekjes bakken met vriendinnen, maar ga in hemelsnaam niet de hiphopsfeer verpesten.

Begrijp me niet verkeerd, ik weet dat de underground steeds meer mainstream wordt, maar wil dat ook zeggen dat wat hiphop was, geen hiphop meer is?
Mijn liefde voor hiphop blijft.


Geschreven op: 20 juli 2010

Meisjes

Meisjes, waarom zijn ze zo leuk? Waarom blijven ze steeds verrassen? Waarom zijn ze zo interessant? Zijn er mensen die het mij kunnen vertellen?

Tja, meisjes… je hebt ze in alle soorten en maten. Stoere chicks, mooie meisjes, lekkere wijven, leuke meisjes, geile wijven, nette dames, dikke zeugen, lelijkerds, en ga zo maar door.
Je kunt ze natuurlijk ook gewoon onderverdelen in subculturen. Kakkers, emo’s, gothics, alternatievelingen, sletjes, manwijven, dramaqueens, je kunt het zo gek niet bedenken, of je hebt meisjes van dat type.

Maar toch blijven ze leuk. Leuk om naar te kijken (of niet), leuk om een praatje mee te maken, en vooral leuk om over te dromen.

Toch zijn meisjes eigenlijk allemaal bitches. Ze kunnen niet met elkaar, maar ook niet zonder elkaar. De ene dag zien ze je als hun beste vriend, en de dag erna kun je niets goed doen. Ze doen alsof je helemaal je van het bent, en vervolgens laten ze nooit meer iets van zich horen, of doen ze kortaf als je ze weer eens spreekt. Beetje wazig vind ik dat.
Ook irritant is dat deze prachtige wezens bijna nooit straight-to-the-point zijn, maar altijd rond de pot draaien. Als je iets kwijt wilt, zeg dan gewoon wat je bedoelt, en ga niet een heel verhaal vooraf vertellen, want dan raken wij, kerels, de draad van je verhaal kwijt.
Dat dus.

Maar terug naar de essentie van dit verhaal. Waarom zijn deze vrouwmensen zo leuk, verrassend en interessant?

Hoe ze praten, hoe ze zich kleden, hoe ze zich gedragen, prachtig. Ik kan er bijvoorbeeld al van genieten hoe een meisje loopt. Netjes voetje voor voetje, als een model van ANTM, of lekker nonchalant, mooi zelfverzekerd. Ik geniet daarvan.
Wat ik ook geweldig vind om te zien, is de manier waarop dames hun haar achterover gooien, en nog meer van dat soort kleinigheden. In één woord, WAUW!

Ik ben denk ik een beetje verliefd op elk vrouwelijk wezen op deze aardkloot. Ik hou van ze, maar vaak kan ik ze ook wel schieten. Maar ze blijven leuk…..

Het klinkt misschien een beetje geobsedeerd, maar ach, ik ben ook maar een doodgewone jongen. Eigenlijk denkt elke jongen zoals ik, alleen durven zij het niet toe te geven.

Geschreven op: 14 april 2010

Alleen herinneringen...

Zoals een feniks herrijst uit zijn as,
Herrijzen nu de herinneringen aan jou,
Van vroeger, maar vooral van de afgelopen jaren,
Zo levendig, zo echt, bijna tastbaar.

Helaas zijn het maar herinneringen.
En kan ik je niet langer zien,
Niets meer zeggen, niets meer horen,
Starend naar een leegte.

Zoveel nog te zeggen,
maar er zijn te weinig woorden.
Alleen,

Ik ga je missen vriend,
Maar alle herinneringen blijven,
Zal ik niet vergeten.
Een laatste tikkie,
Later jongen,

Voor mij blijf je een held.



R.I.P. Yvar 18-01-'10

Gebroken (oud)

Mijn hart gebroken
Voor de zoveelste keer
Ik voel me van binnen koken
Waarom doet iedereen me zoveel zeer?

Ik heb zoveel liefde om te geven
Maar niemand die het beantwoord
Met wie zou ik moeten leven?
Is dit hoe het hoort?

Telkens moet ik het weer verdragen
En telkens diezelfde pijn
Iedere keer ga ik het vragen,
Maar zal ik altijd alleen zijn?

Alles gaat voorbij (oud)

Alles gaat voorbij
Zo ook het leven
Voor jou, voor mij
De dood doet me beven

Toch ben ik niet bang voor de dood
Na de dood is toch leven?
Ik wou dat God me de keuze bood:
Weggaan, of nog blijven even

Ze wachten daar op mij
Ik wil nog veel
Ik blijf hier nog even bij
Eraan denken, een brok in mijn keel

Veel vragen heb ik nog
Beantwoorden kan ik ze niet, maar
Hij weet het antwoord, toch?
Krijg ik het antwoord daar?

Denken doe ik dag en nacht
Is het fijn
Om in de hemel te zijn?
En houdt God daar de wacht?

Het is over
Ik zie het licht
Ik ben bijna boven
Ik doe mijn ogen dicht…

Sinds die ene dag (oud)

Niet meer mezelf sinds die dag
Waarom ik de keus maakte is wat Joost weten mag
Ik liet jou vrij
Ik liet je gaan
Nooit is er een wij
Wij zullen los van elkaar staan

Onze vriendschap blijft bestaan
Jij en ik
Jij zet mijn hart in de fik
Maar ik had je niet moeten laten gaan

Ik heb spijt
Maar ik heb de keus gemaakt
Het zal wel over gaan met de tijd
Maar missen doe ik je
Van 's morgens vroeg tot 's avonds laat

De Bom (oud)

Ik voel 'm tikken
De bom in mijn lijf
Gaat dood
Of hij ontploft
En de vriendschap is over
Aan de ene kant
Ben ik er niet bang voor
Aan de andere kant
waarom, het is te riskant
Ik wil hem onderdrukken
Ik maak 'm uit
Of laat ik hem ploffen
En ben alles kwijt

Leugenaar (Oud)

Ogen met tranen
Tranen met tuiten
Is het dan zo moeilijk
Om je gevoel te uiten

Je blijft het verbergen
Je blijft de moeite doen
Waarom mogen wij dat niet
Waarom mogen we je verdriet niet zien

Je blijft liegen
Je zegt dat er nix aan de hand is
Maar als je het blijft ontkennen
Gaat het pas goed mis

Je gaat flippen
Je liegt over alles
Alles blijft binnen je lippen
Want wij mogen het niet weten

Je ontkent dat je liegt
Leugen nummer zoveel
Wat moeten we nog geloven
Je hebt alles bij elkaar gelogen

Je bent niet te vertrouwen
Onbetrouwbaar als het weer
Je bent nooit eerlijk
En liegt keer op keer

Bang (ook oud)

Bang voor dood, bang voor leven
Bang voor daden, bang voor woorden
om te vechten, om nix te doen
voor stilte, voor geluid

Bang om mensen pijn te doen
Bang om mezelf te verliezen
voor morgen, voor de dagen daarna
om alleen te zijn, om in grote groepen te zijn

Bang voor buiten, bang voor binnen
Bang voor geluk, bang voor ongeluk
om mensen te ontmoeten, om mensen te verliezen
voor donker en voor licht

Bang om mensen teleur te stellen
Bang om mooie dingen te missen
voor liefde en voor haat
om achter te blijven, om te blijven bestaan

Bang voor de wereld
Bang om de wereld te verlaten
Maar het bangste van alles
Ben ik om mensen te laten gaan

Oud gedichtje

Geef me die pen
Ik heb het papier
Laat me zijn zoals ik ben

De inkt vloeit als bloed
De teksten uit mijn hart
Ik denk dat het tijd is
Voor een nieuwe start

Nieuwe vrienden
Een ander leven
Was dit wat ik verdiende?

Ik ben jullie kwijt
Jullie zijn mij verloren
Dit was het dan
Ik word opnieuw geboren

Op de toekomst wacht ik
De toekomst begint nu
Dus jongens, stik!

Geschreven op: 19 april 2007